Praprzyczyną nadmiernej eksploracji zasobów planety nie jesteśmy jednak my sami i nadmierna konsumpcja, która stymuluje intensywną produkcję. To raczej problem wewnętrzny, wynikający z braku świadomości konsekwencji swoich wyborów oraz możliwości sprawdzenia ich skutków, zanim się one wydarzą. Dlatego najlepszą drogą powrotu do normalności i zmniejszania długu jest edukacja i narzędzia, które pozwalają precyzyjnie mierzyć efekty różnych działań w wymiarze środowiskowym. Suma małych zmian w życiu każdego z nas niegdyś była cegiełką, która doprowadziła do spiętrzenia problemów – dzisiaj, dzięki sprawdzonej wiedzy, możemy ten stan rzeczy odwrócić.

Fogees również realizuje ten cel. Dzięki funkcji symulacji rozprzestrzeniania się smogu i zmian natężenia stopnia zanieczyszczeń, system wskazuje, które z proponowanych rozwiązań inwestycyjnych (np. wymiana pieców, zmiana przebiegu dróg, budowa nowego osiedla w określonej lokalizacji) okaże się najlepsze pod względem środowiskowym. Pozwala to w konsekwencji na podejmowanie działań, które będą minimalizowały natężenie smogu, a co za tym idzie, ograniczą również pobór cennych zasobów naturalnych, m.in. paliw.

Znana firma budowlano-deweloperska, Skanska wspólnie z firmą Górażdże (liderem w zakresie produkcji cementu i betonu) stworzyły unikatowy produkt, mogący zrewolucjonizować myślenie o budownictwie. Ich chodnik antysmogowy, wykonany z tzw. zielonego betonu, pozwala neutralizować osiadłe na powierzchni szkodliwe cząsteczki tlenku azotu. Proces ten odbywa się samoczynnie, aktywowany zaś jest przez promienie słoneczne. Dzięki nim dochodzi do rozkładu niebezpiecznej substancji na azot, który następnie wraz z deszczówką może spłynąć do gleby, nie wywołując żadnych niepożądanych efektów środowiskowych. Badania, prowadzone przez Skanska i naukowców z m.in. Politechniki Warszawskiej potwierdziły, że na chodniku antysmogowym znajduje się średnio o 30% mniej tlenku azotu niż na standardowych nawierzchniach. Dodatkowym atutem tego innowacyjnego  produktu jest jego zdolność do samooczyszczania się. Skanska aktywnie używa go w swoich kolejnych inwestycjach. Zalety zielonego betonu poznają już m.in. mieszkańcy Krakowa, Poznania, Gdańska i Warszawy. Na uwagę zasługuje fakt, że żywotność i trwałość tej nawierzchni nie ustępuje tradycyjnym rozwiązaniom w tym zakresie. Można się zatem spodziewać, że w niedalekiej przyszłości będzie ona uznawana za oczywisty standard i stosowana szeroko, zarówno w nowych inwestycjach, jak i przy modernizacji wcześniejszych. Wydaje się być idealnym rozwiązaniem dla zmniejszania podatności terenów miejskich na zagrożenie szkodliwymi substancjami posmogowymi.

Dobrą wiadomością dla entuzjastów ruchu i sportu jest zmienność skażenia powietrza. Obserwacje danych z punktów pomiarowych wykazują, że rozmieszczenie i natężenie smogu mogą znacząco się różnić na przestrzeni nawet stosunkowo krótkiego czasu. Jest to ściśle związane z aktywnością ludzi i firm w określonej lokalizacji. Przykładowo, w godzinach porannych w pobliżu często uczęszczanych dróg jakość powietrza może być fatalna ze względu na intensywny ruch uliczny. W tym samym miejscu, ale w godzinach przedpołudniowych, warunki do rozegrania pojedynku lub odbycia treningu mogą być już optymalne. Wydaje się także oczywiste, że generalnie bardziej atrakcyjną lokalizacją będą zawsze mniej zurbanizowane okolice, położone z dala od ruchliwych dróg, zakładów produkcyjnych i centrum dużych miast. Nieprzypadkowo większość znanych centrum treningowych dla np. klubów piłkarskich jest położonych na odludziu, w cieniu drzew i spokojnej okolicy.

Dzieci są najbardziej narażone na szkodliwy wpływ smogu na funkcjonowanie mózgu. Przyczyną jest m.in. niewielka masa ciała, co powoduje, że określona dawka toksyn zapewnia wyższe stężenie szkodliwych substancji w organizmie, niż w przypadku osoby dorosłej. Co więcej, dzieci są narażone na szkodliwe działanie smogu jeszcze przed narodzinami. Liczne badania potwierdzają, że narażenie kobiety w ciąży na pobyt w środowisku o wysokim zanieczyszczeniu powietrza może nieść z sobą poważne problemy rozwojowe dla dziecka. Wśród nich znajdują się m.in.: zaburzenia uwagi i koncentracji, gorsze wyniki w nauce, problemy z pamięcią, opóźnienia w rozwoju, czy np. depresja.

Istnieją także przesłanki, by sądzić, że stały kontakt płodu ze smogiem może skutkować gorszymi wynikami w testach na inteligencję. Jedno z badań wykazało, że różnica może sięgać 4 punktów już u dzieci w wieku 5 lat.

Połączenie powyższych korelacji jasno wskazuje na zagrożenie problemami w rozwoju intelektualnym u dzieci narażonych na silną ekspozycję smogu. Warto jednakże pamiętać także o barierach w rozwoju społecznym i emocjonalnym. Badania na zwierzętach wykazały, że przebywanie w środowisku, gdzie powietrze jest zanieczyszczone w wysokim stopniu, może wywoływać u młodych osobników podobne objawy jak schizofrenia, autyzm lub ADHD u dzieci. Nieliczne badania wykazują, że wśród dzieci wychowujących się w miejscach o wysokim natężeniu smogu również daje się zaobserwować nadreprezentację ww. objawów. Multidyscyplinarny zespół naukowców z Uniwersytetu Jagiellońskiego w ramach „Projektu Neurosmog” bada szerzej to zagadnienie, na skalę wcześniej niespotykaną nigdzie na świecie. Celem projektu jest kompleksowa analiza porównawcza rozwoju dzieci z miast o różnym stopniu zanieczyszczenia powietrza.

Zestawiając w szerokiej perspektywie wyniki badań, widać wyraźnie że skutki ekspozycji na smog niosą z sobą poważne ryzyka, związane z pracą mózgu, funkcjami poznawczymi, rozwojem emocjonalno-intelektualnym, etc. Chociaż w ostatnich latach tematyka ta stała się obiektem żywego zainteresowania WHO czy np. Unicef, środowisk politycznych oraz naukowych, można założyć że dokładne rozpoznanie zależności w niej występujących zajmie jeszcze sporo czasu. Dopóki to nie nastąpi, nasze działania powinny zmierzać ku ograniczeniu emisji własnej (np. poprzez ograniczenie ilości spalin czy zużycia niektórych paliw) oraz zwracaniu szczególnej uwagi na jakość powietrza w miejscach, gdzie najczęściej przebywamy (dom, praca, ulubione miejsca do spędzania wolnego czasu). Warto także wspierać rozmaite inicjatywy lokalne, badające poziom zanieczyszczeń oraz wpływ poszczególnych inwestycji na ich powstawanie.

Sroga zima w Londynie w 1880 roku spowodowała znaczne zwiększenie zużycia węgla – tak do celów przemysłowych, jak i do ocieplania mieszkań. Na kilka dni miasto okryło się całkowicie szarozieloną mgłą smogu. Brak wiatru i większych obszarów zieleni spowodował emisję ogromnych ilości szkodliwych substancji do atmosfery, zwłaszcza pyłu zawieszonego oraz dwutlenku siarki. W wyniku chorób układu oddechowego zginęło niemal 12 tysięcy mieszkańców, a kilkadziesiąt tysięcy musiało zostać hospitalizowanych. Dla ówczesnego świata skala tego wydarzenia była ogromnym szokiem. Jeszcze większym zaskoczeniem była świadomość, że ówczesny system prawny i aktualne rozwiązania technologiczne nie są w stanie zapobiec ponownym kryzysom tego typu. W samym Londynie sytuacja miała miejsce ponownie, w 1892 roku – zginęło wówczas 1000 osób. Chmura smogu, dosłownie i w przenośni, rozrastała się i obejmowała coraz większe obszary na całym świecie, pochłaniając tysiące ofiar. Problemu nie dało się już ignorować, został on też w końcu oficjalnie nazwany. Dr Harold Antoine Des Voeux, wypowiadając się o „śmierdzącej mgle” w Glasgow w 1909 roku (1000 ofiar) stworzył termin „smog”, będący złożeniem dwóch angielskich słów: smoke (dym) i fog (mgła).

Londyński kryzys z końcówki XIX wieku miał ogromny wpływ na budowanie świadomości ekologicznej oraz prozdrowotnej. Uważa się, że to on doprowadził do powstania krajowych oraz międzynarodowych regulacji oraz porozumień, dotyczących norm emisyjnych. Nie uchroniło to jednak świata, ani nawet samych mieszkańców Londynu przed innymi incydentami. Za najsławniejszy uchodzi tzw. Wielki Smog Londyński z 1952 roku, który w ciągu pięciu dni pochłonął ponad 12 tysięcy ofiar. Wydarzenie to odbiło się szerokim echem nie tylko ze względu na swoją skalę, ale także bardzo symboliczny i obrazowy przebieg. Widoczność w mieście była tak słaba, że policjanci kierowali ruchem, używając pochodni, a dzieci szły do szkoły, trzymając się za ręce, by nie zgubić się w ciemnej, trującej mgle. Zawieszono działanie większości środków transportu. W ciągu dnia było tak ciemno, że mimo włączonych świateł, kierowcy autobusów potrzebowali „naprowadzania” ze strony osób postronnych, idących chodnikiem obok trasy pojazdu. We wspomnieniach osób, które przeżyły katastrofę, powtarza się także obraz maseczek i szalików, które po powrocie do domu były czarne od sadzy. Wydarzenia grudnia 1952 roku były szeroko omawiane i transmitowane dzięki mediom masowym; dzięki temu walka z zanieczyszczeniami powietrza zyskała znaczący rozpęd i poparcie. Szokujące sceny z Londynu stały się przyczynkiem do powstania wielu prawnych regulacji, m.in. amerykańskiej Air Pollution Control Act z 1955 roku czy brytyjskiej Clean Air Act z 1956 roku. Dopiero od tamtego momentu możemy mówić o zorganizowanej, spójnej i efektywnej polityce klimatycznej.